Ook over zijn werk zijn er diverse kunstkritische commentaren verschenen. Marc Bourgeois benadert het procesmatige van het schilderen. Ann Woedstadt wijst op het tweeledig karakter: tussen figuratie en abstractie, tussen ordening en chaos. Daniël Ostyn beklemtoont de rijke en zuivere picturaliteit en Johan van Cauwenberge geeft ook weer dat open karakter aan van zijn kunstwerken. Zijn het landschappen of lichamen?

Merkwaardig is hoe ieder zijn of haar accenten legt. Kijken wordt dus bij Ben Cloots een avontuur, maar blijft essentieel een vorm van communicatie. In die zin dat hij zelfs merktekens, stapstenen meegeeft om zijn werk te lezen: de titels.

Maar ook het schilderij zelf verwijst naar die oerelementen: het koloriet en de penseelvoering. Hij heeft een eigen palet.

De semioticus Umberto Eco, de auteur van De Naam van de Roos en van De slinger van Foucault, maar ook van Opera Aperta uitgegeven in Milaan in 1962, zou het werk van Ben Cloots alleszins als "open" betitelen, omdat zijn werk die wisselende lectuurmogelijkheid biedt. Omdat zijn schilderijen niet alleen over hemzelf gaan, maar ook de andere, de toeschouwer erbij betrekt, bieden zij ruimte voor persoonlijke duiding en interpretatie.

Ook hier een poging tot besluit. Ben Cloots is een kunstenaar die vertrekt van vage landschappelijke gegevens of tijdsimpressies, die hij abstraheert of transponeert, naar abstractie toe leidt. Hij is bovendien een echte hedendaagse schilder die zich bekommert om problemen van kleur, vorm, lijn, gelaagdheid en transparante en die binnen die picturale velden tekens plaatst: cijfers, pijlen.

Ernest Van Buynder
voorzitter MuHKA – Museum voor Hedendaagse Kunst Antwerpen